Bij papadag hoort een lekker ontbijt klaarzetten terwijl papa slaapt, geweldige knutselwerken en heerlijke versjes en liedjes. Dat was dit jaar niet anders.
Zus Juliette knutselde een heuse gouden papa uit klei, die verdacht veel leek op de vreselijke sneeuwman en een superpapa-kaart. Zus Annalou liet zich helemaal gaan met een portret van papa en haarzelf en Zus Pippa zorgde voor een waardevolle uitbreiding van onze huisraad: eindelijk een geschikt bordje om koekjes op te presenteren (joepie!). Het mag gezegd dat de knutselwerkjes prachtig waren en mijn ontzag voor kleuterleidsters en crèche-moekes weer maar eens groeide: waar halen die toch steeds die ideeën?
Mijn aandeel in papadag was beperkt tot het verzorgen van het ontbijt en ik beken, met enige schaamte, dat het bijna misliep... Vol goede moed en tegen mijn natuur in - normaal is dat papa zijn werk op zondag - stond ik op om naar de bakker te gaan om verse koffiekoeken. Twee Zussen op de fiets als gezelschap gingen we op weg naar de "goede" bakker, net iets verder dan de "gewoon lekkere" bakker. Na een paar bijna-aanrijdingen, net-gemiste-valpartijen en heel veel kijk-voor-je's en je-kan-fietsen-en-babbelen-tegelijks kwamen we heelhuids aan bij de "goede" bakker die... op jaarlijks verlof bleek te zijn. Zus Juliette stelde nog voor om toch maar even te bellen "Je weet nooit, mama, ze zijn misschien nog niet vertrokken maar gewoon hun valiezen aan het maken" maar we besloten toch maar op zoek te gaan naar een andere bakker, min of meer op weg naar huis. Na weer een gezellige, zij het licht stresserend vervolg van de fietsexpeditie toch een open bakker gevonden die achteraf ook best wel een "heel lekkere maar niet zo lekker als de goede" bakker bleek.
Na het ontbijt, de versjes, de pakjes en de vele zoenen voor papa trokken we richting kust waar de mamie van de Zussen en O. woont en soms, heel af en toe, ook de bompa van de Zussen en O. -die woont eigenlijk vooral in Ethiopië waar hij volgens zus Annalou werkt zodat de zwarte kindjes centjes zouden hebben. Bij mamie en bompa werden pizza's gemaakt die heel erg snel gemaakt waren maar heel erg traag gebakken, werd er gezwommen zonder zwembroek - wie dacht nu dat het zondag zwembad weer zou blijken te zijn, zwembroeken waren niet mee op bezoek- en er ijsjes werden gegeten.
Zus Annalou verklaarde bij aanvang van de wandeling op weg naar de ijsjes dat ze "smurfenijs" wou en voegde er onmiddellijk haar theorie aan toe van hoe zo'n smurfenijs dan wel gemaakt wordt.
Zie hier het recept om smurfenijs te maken volgens Zus Annalou - niet geschikt voor gevoelige lezers:
"Eerst moet je genoeg smurfen vangen en dat is niet makkelijk want die zijn klein en heel erg snel. Als je goed je best doet, lukt het meestal wel want ze zijn niet zo slim. Dan moet je ze dood doen - dat klinkt nu even gruwelijk, maar eens je het vervolg weet, ben je blij dat ze ze minstens eerst "dood doet" - dan moet je hun mutsje en kleren uit doen om vervolgens de oogjes, neus en mond eraf te snijden, want dat is niet lekker - de oortjes mogen er blijkbaar wel aan blijven- dan moet je alles goed mixen en tenslotte moet je ze heel lang in de diepvries steken. Et voilà smurfenijs !"
Er zijn soms van die momenten dat ik me afvraag of ik fier moet zijn op zoveel fantasie of me toch eerder zorgen moet maken...
Liefs,
mama van de Zussen en O.
