Maar na een bijzonder stoffige vier maanden kan ik nu toch wel enigszins opgelucht zeggen dat fase één afgerond is. Bijna dan toch: verbouwen zou verbouwen niet zijn als er toch nog hier en daar een afdekplaatje, spiegel of stopcontact ontbrak.
Tijdens fase één werden een keuken met leefruimte omgebouwd tot slaapkamer, dressing en badkamer, een oude badkamer tot een nieuwe, een slaapkamer tot speelkamer en tenslotte een klein mini badkamertje tot naaikamer!
Met enige trots laat ik jullie even binnenkijken in mijn naaikamertje dat eerder deze week werd ingezegend. Het is niet groot, om niet te zeggen klein. Het is zelfs het tweede kleinste kamertje van het huis (enkel ons gastentoilet doet beter) maar het is wel mijn kamertje. Eentje waar ik af en toe de deur van kan toe trekken om helemaal op te gaan in al mijn -veel te veel- stofjes en patroontjes, waar ik mijn half afgewerkte projecten gewoon kan laten slingeren en tegelijk ongegeneerd tegen de zussen kan zeggen "ruim jullie speelkamer/slaapkamer/tuin nu eindelijk eens op" zonder dat mijn liefste zesjarige daarop antwoordt "en waarom mag jij je naaispullen wel laten liggen op de eettafel/keukentafel ?".
Een nieuwe naaikamer vraagt natuurlijk om een nieuw naaiproject en dat werd de "sybille-dress" van La Maison Victor . Ik had het kleedje al eens proberen verkopen aan zus Annalou maar zij wou een kleedje met een open rug en eentje dat mega-super-ver kan ronddraaien, aan die criteria voldoet de "sybille-dress" jammer genoeg niet dus het patroontje werd even aan de kant geschoven tot nu.
Op de website van de Kids Clothes Week las ik over de zomer-challenge met als thema "travelling" en daar kwam het patroontje plots weer in mijn gedachte. Ik beschik reeds enige tijd over een erg mooi, maar ultra licht stofje dat de niet-naaiende mamy (we hebben ook een naaiende mamy - een echte patchwork en quilt-virtuoos) meebracht uit Ethiopië. Een super licht materiaal, een ultiem zomerpatroontje en een stofje dat vele kilometers gereisd heeft, leken mij de ideale combinatie voor de challenge.
Maandag spendeerde ik een uurtje (of meer) aan het bestuderen van de stof, het zoeken van mijn dunste naaimachine-naald en het doornemen van het patroon, dinsdag werd het patroon getekend, woensdag geknipt en gisteren werd het geheel aan elkaar genaaid. Elke dag (minstens) een uurtje aan het werk voor de KCW-challenge dus. Vandaag wordt erover geblogd en ik zal me dit weekend waarbij 2 van de drie zussen op logement vertrekken ook nog wel even aan een nieuw projectje wagen - misschien een eerste pakje voor O. of nog een speelkleedje voor zus Annalou of zus Juliette... De challenge zal dus in ieder geval succesvol afgerond worden en ik kijk al uit naar de uitdaging voor de herfst!
De stof liet zich redelijk makkelijk verwerken. Iets waar ik nochtans wat schrik voor had aangezien ze zo dun was. Het patroon was ook redelijk eenvoudig al viel de maat 116 wel heel erg ruim voor zus Juliette maar een klein beetje innemen van de zijnaad en verplaatsen van de schouderbandjes:
ET VOILA zus Juliette kan deze zomer flaneren op de stranden van Saint-Tropez of Monaco. Al zal het in feite de camping in Montrill, Spanje worden maar ook daar zal het jurkje niet misstaan. Of wie weet staat ons hier in ons Belgenlandje wel een super-tropische zomer te wachten...al zou ik daar als bijna hoog-zwangere misschien beter niet te veel op hopen...
Liefs,
mama van de zussen en O.
Liefs,
mama van de zussen en O.
